İnsan Neden Kendisine İyi Gelmeyen İlişkilerden Vazgeçemez
İnsan Neden Kendisine İyi Gelmeyen İlişkilerden Vazgeçemez
Belki de insanın kendisine sorması gereken en önemli soru şudur: Bir başkasını kaybetmemek için kendimden ne kadar vazgeçiyorum?
Bazen bir ilişkinin bize iyi gelmediğini biliriz. Üzüldüğümüzü, kırıldığımızı, beklentilerimizin karşılanmadığını görürüz. Buna rağmen o ilişkiden uzaklaşmakta zorlanırız. Kendimize defalarca neden hâlâ orada olduğumuzu sorarız. Çünkü bir ilişkiden vazgeçmek her zaman o kişiyi sevmekten vazgeçmek kadar basit değildir. Bazen birlikte kurduğumuz hayalleri, verdiğimiz emekleri ve bir gün her şeyin değişeceğine dair umudumuzu geride bırakmakta zorlanırız.
İnsanların ilişkilerinde kalma nedenleri yalnızca sevgiyle açıklanamaz. Çocukluk yaşantılarımız, bağlanma biçimlerimiz ve kendimize ilişkin inançlarımız, yetişkinlikte kurduğumuz ilişkileri de etkileyebilir. Çocukluk döneminde sevgi ve ilginin tutarsız yaşandığı ilişkiler içinde büyüyen bir kişi, yetişkinlikte de yakınlıkla belirsizliğin bir arada bulunduğu ilişkilere alışkın olabilir. Bu durum, kişinin mutsuzluğu bilinçli olarak seçtiği anlamına gelmez. Bazen tanıdık gelen ilişki biçimleri, bize iyi gelmese bile alışılmış oldukları için vazgeçilmesi zor deneyimlere dönüşebilir.
Özellikle terk edilme korkusu yaşayan kişiler için bir ilişkinin sona ermesi, yalnızca bir insanı kaybetmek anlamına gelmeyebilir. Yalnız kalmak, yeniden sevilmemek ya da yeterince değerli olmadığını düşünmek gibi kaygılar da ayrılık kararını zorlaştırabilir. Kişi zamanla kendi ihtiyaçlarını geri plana atarak ilişkiyi sürdürmeye çalışır. Tartışma çıkmasın diye susar, karşısındaki insanı kaybetmemek için rahatsız olduğu davranışlara katlanır. Bir süre sonra ilişkinin devam etmesi için sürekli kendisinin değişmesi gerektiğine inanmaya başlayabilir.
Bazen de insan, karşısındaki kişinin bugünkü davranışlarından çok, geçmişte yaşattığı güzel anılara tutunur. İlişkinin başlangıcındaki yakınlığı ve sevgiyi yeniden yaşayacağına inanır. Partnerinin bir gün değişeceğini, her şeyin eskisi gibi olacağını bekler. Ancak bir insanın değişme ihtimali ile gerçekten değişmek için sorumluluk alması aynı şey değildir. İlişkileri değerlendirirken verilen sözlerden çok, davranışların sürekliliğine bakmak gerekir.
Bir başka önemli nokta da ilişkiye yapılan yatırımlardır. Birlikte geçirilen yıllar, paylaşılan anılar ve kurulan gelecek planları, ayrılığı güçleştirebilir. Kişi, verdiği emeklerin boşa gitmesinden korktuğu için mutsuz olduğu bir ilişkinin içinde kalabilir. Oysa geçmişte çok şey vermiş olmak, gelecekte de aynı şekilde devam etmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez.
Böyle durumlarda insanın kendisine dönüp bazı sorular sorması önemlidir: Bu ilişkide gerçekten mutlu muyum? Kendimi ifade edebiliyor muyum? Karşımdaki insanı kaybetmekten mi korkuyorum, yoksa onunla kurduğum bağı gerçekten sürdürmek mi istiyorum? Bu sorular, kişinin kendi ihtiyaçlarını ve duygularını yeniden fark etmesine yardımcı olabilir.
Birini sevmek, her koşulda o ilişkinin içinde kalmak zorunda olduğumuz anlamına gelmez. Bazen insan, karşısındaki kişiyi bırakmakta değil, o ilişkiye yüklediği anlamlardan vazgeçmekte zorlanır. Oysa sağlıklı bir ilişkide sevgi kadar karşılıklı saygı, güven, anlayış ve kişinin kendisi olarak var olabilmesi de önemlidir.
