By: Emine Örsün
Categories:
Aile- Evlilik ve Sistemik Terapi
Aile terapisi, 20. yüzyılın ortalarında özellikle Amerika Birleşik Devletleri’nde bağımsız bir psikoterapi alanı olarak gelişmiştir. Aile ilişkileri, iletişim biçimleri ve aile sisteminin birey üzerindeki etkileri üzerine yapılan çalışmalar bu alanın oluşumunda etkili olmuştur.
Gregory Bateson, Don Jackson, Murray Bowen, Nathan Ackerman, Virginia Satir ve Salvador Minuchin, aile terapisinin gelişimine katkıda bulunan önemli isimler arasındadır. Sistem teorisi, sibernetik ve iletişim kuramları da sistemik aile terapisinin kuramsal temellerini etkilemiştir.
Sistemik yaklaşıma göre birey, içinde bulunduğu ilişkiler ağından bağımsız değerlendirilemez. Aile üyelerinin birbirleriyle kurdukları ilişkiler, iletişim biçimleri, roller, sınırlar ve kuşaklar arası aktarılan ilişki örüntüleri bireyin psikolojik yaşamını etkileyebilir.
Bu yaklaşımda sorun yalnızca bir aile üyesinin kişisel problemi olarak görülmez; aile sisteminin işleyişi ve karşılıklı etkileşimler de değerlendirilir.
Terapi sürecinde aile üyelerinin birbirleriyle nasıl iletişim kurdukları, çatışmaları nasıl çözdükleri ve ilişkilerinde hangi örüntüleri tekrarladıkları incelenir. Gerektiğinde aile üyeleri birlikte veya ayrı seanslara katılabilir.
Amaç, işlevsiz iletişim ve ilişki örüntülerini değiştirmek, aile üyelerinin birbirlerini daha iyi anlamalarını sağlamak ve daha sağlıklı ilişki biçimleri geliştirmektir.
Aile terapisi; çift çatışmaları, ebeveyn-çocuk ilişkileri, ergenlik dönemindeki güçlükler, aile içi iletişim sorunları, boşanma süreci ve aile yaşamındaki önemli değişimlerde kullanılabilir.