Logoterapi (Anlam Odaklı Psikoterapi)

Logoterapi, Avusturyalı nörolog ve psikiyatrist Viktor Emil Frankl tarafından Viyana’da geliştirilmiştir. Frankl, 1926 yılında bir konferansta logoterapi terimini kullanmıştır. Yaklaşımın sistematik bir psikoterapi modeli olarak gelişmesi ise 1920’li ve 1930’lu yıllar boyunca sürmüştür.

Frankl, Freud’un psikanalizinden ve Alfred Adler’in bireysel psikolojisinden etkilenmiş ancak insanın temel motivasyonunu yalnızca haz veya güç arayışıyla açıklamanın yetersiz olduğunu savunmuştur. Ona göre insanın temel motivasyonlarından biri yaşamında anlam bulma arzusudur. Logoterapi, Viyana’nın üçüncü psikoterapi ekolü olarak da anılmaktadır.

Logoterapi, insanın yaşamında anlam bulma ihtiyacını temel alır. Frankl’a göre kişi, zor koşullar altında bile yaşadığı olaylara karşı tutumunu belirleme ve kendi yaşamına anlam katma imkânına sahiptir.

Bu yaklaşımda anlamsızlık, boşluk ve amaçsızlık duyguları önemli bir yer tutar. Özellikle kişinin yaşamında bir yön bulamadığı, kendisini amaçsız hissettiği ve varoluşsal boşluk yaşadığı durumlar üzerinde durulur.

Terapi sürecinde kişinin değerleri, yaşam amaçları, sorumlulukları ve anlam kaynakları araştırılır. Frankl’ın geliştirdiği teknikler arasında paradoksal niyet ve derefleksiyon bulunur. Derefleksiyon, kişinin aşırı biçimde kendisine ve belirtilerine yönelmiş dikkatini anlamlı etkinliklere ve yaşamın diğer alanlarına yönlendirmeyi amaçlar.

Logoterapi; varoluşsal boşluk, yaşam amacı arayışı, kayıp, yas, hastalık ve yaşamın anlamını sorgulama gibi konuların ele alınmasında kullanılabilir.

Add Your Comment

BİLGİ İÇİN ARAYIN