By: Emine Örsün
Categories:
Varoluşçu Terapi
Varoluşçu Terapi, köklerini 19. ve 20. yüzyıl Avrupa felsefesinden ve fenomenolojik düşünceden alır. Søren Kierkegaard, Friedrich Nietzsche, Edmund Husserl, Martin Heidegger, Karl Jaspers ve Jean-Paul Sartre gibi düşünürlerin insanın varoluşuna ilişkin çalışmaları yaklaşımın düşünsel zeminini oluşturmuştur.
Psikoterapi alanındaki ilk önemli uygulamalar Ludwig Binswanger ve Medard Boss gibi İsviçreli psikiyatristlerin çalışmalarıyla Avrupa’da gelişmiştir. 1958 yılında Rollo May, Ernest Angel ve Henri Ellenberger’in editörlüğünde yayımlanan Existence: A New Dimension in Psychiatry adlı eser, varoluşçu yaklaşımın İngilizce konuşulan psikoterapi dünyasında tanınmasında önemli rol oynamıştır. Daha sonra Rollo May ve Irvin Yalom’un çalışmalarıyla Amerika’da gelişimini sürdürmüştür.
Varoluşçu terapi, insanı yalnızca belirtileri ve tanıları üzerinden değerlendirmez. Bireyin yaşamıyla, kendisiyle, diğer insanlarla ve varoluşun temel gerçekleriyle kurduğu ilişkiye odaklanır.
Özgürlük, sorumluluk, yalnızlık, ölüm, belirsizlik ve anlam arayışı yaklaşımın temel konuları arasındadır. Kişinin kendi seçimleriyle yüzleşmesi, yaşamındaki sorumlulukları değerlendirmesi ve varoluşsal kaygılarıyla ilişki kurma biçimi önem taşır.
Terapi sürecinde kişinin yaşam deneyimleri, değerleri, seçimleri, ilişkileri ve yaşamına yüklediği anlam araştırılır. Terapist, danışana hazır cevaplar sunmak yerine onun kendi yaşamını daha derinlikli biçimde anlamasına ve seçimlerinin sorumluluğunu üstlenmesine eşlik eder.
Varoluşçu yaklaşım; yaşamın anlamını sorgulama, kimlik sorunları, yalnızlık, kayıp, yas, ölüm kaygısı, yaşam geçişleri ve varoluşsal krizler gibi konuların ele alınmasında kullanılabilir.